Yaşayarak mı? yaşlanarak mı?

İçimdeki “altı çizili insanlarla” yaşar, diğerleri ile yaşlanırım.
“Beni”bende saklandım.
Kimseler “beni”  bulamaz.
Kendimi, içimde bilinmez yere gömdüm.
Kimse“beni”bulamaz.
“Beni” nereye gömdüğümü bilmiyorum.
Unutmak istediğim için unuttum.
Bu vurdumduymaz, yananındaki feryat ve figanlara sağır olan insanlara,
Semirmişkarakterlere tahammülüm kalmadı.
Tanıklık edecek kadar kendi notumu aldım.
Tüketim salyaları akıtarak koşan güruhu,
Önüne set olabilmek için, dostlar edinmek istiyorum.
Tüketerek, sadece sindirim boşaltım sistemine şükür eden yığınların beni tüketmemeleri için “beni”  gömdüm.
Gömdüğüm kişiye benzerlerinin,
Beni kurtarması için şifreledim.
                                                 
İçimdeki “altı çizili insanlarla”yaşar, diğerleri ile yaşlanırım.
İçimdeki bana benzerler, benimle mutlu olacak,
Yarınları paylaşarak çoğalacak,
Şefkat ile bütün çocukların düşlerinde kahraman olacaklar.
Her toprağa bastıklarında,
Gökyüzü ile toprak arsında dolaşan bütün sözcülüklere yüreklerinde yer verebilecekler,
Soluduğu havada daha önce geçmiş olan bütün yiğit kadın ve erkeğin soluğunda rüzgâra karşı teni ürperebilecek.
Herkes kendisini gömebilecek cesareti gösterebilirse,
Unutulmak hatırlanmayı,
Hatırlanmak ise dostunun bildiği şifreyi açacak,
Nefes nefese, kol kola, yürek yüreğe,
Yaşadım diyecek.
Etrafı yaşlanan mevtalar la doluşan toplumun,
Aydınlık yüzü olarak, yaşadım diyeceksin.
İçimdeki “altı çizili insanlarla” yaşar, diğerleri ile yaşlanırım.
Yeminimdir…
 
Saygıyla…
 
Abdulkadir DESTAN