Banktaki Kadın

Bu sabah deniz kenarında bir bankta oturuyordum. Mart ayının sabah ayazında, üzerimde sadece incecik bir tişört vardı üstelik. O bankta oturmuş olağan sakinliğiyle suyun üzerinde süzülen yelkenleri kapalı bir teknenin seyrine dalmışken, ne taraftan geldiğini göremediğim bir kadın fütursuzca yanıma oturuverdi.
 
Polislik içgüdüsüyle, şimdi ne oldu, niye buradasın sen teyze, başına kötü bir şey mi geldi diye sorsam mı? Teyze desem ayıp olur mu ki? En az altmışında var bu kadın. Ama bu kadın beni fark etmedi bile. İçmediğimi biliyormuş gibi bana ikram etme nezaketini göstermeden yaktı hemen sigarasını. Gözlerini ufukta demir atmış gemilere doğru sabitlemişti. Sanki başka bir boyuttan bu banka kendi isteği dışında ışınlanmış gibiydi. Zaman yolcusu muydu? Yoksa evden mi kaçmıştı? Üstüne mont, ceket, ne bileyim en azından hırka bile almadan sabahın bu saatinde bu bankta bir kadın. Kim bilir ne derdi varsa  artık, bula bula benim bankımı bulmuştu.
 
Sigarasını çabucak bitirdi, sanki çok acelesi varmış ya da bir yere yetişecekmiş gibi kalktı hemen. Arkasından bakakaldım bir süre. Çok zayıf olduğunu ilk anda fark etmemiştim. Sahi kimdi bu kadın? Belki bir zaman yolcusuydu. Neden olmasın? Evi şuracıkta mıydı gerçekten? Niye öyle aceleyle çıkmıştı ki evden? Sabahın bu erken saatinde zoru neydi? Sana ne be adam. Git işine hadi. Senin hayatın sana yetmezmiş gibi sanki...