Bir olay biter. Kameralar kapanır. Sosyal medya başka bir gündeme geçer.
Ama polis için hiçbir şey bitmez.
Çünkü polisin emeği çoğu zaman görünmez.
Fedakârlığı alkış almaz.
Sessizdir, reklamsızdır, başlık olmaz.
Gece herkes evine çekildiğinde, birileri hâlâ sokaktadır.
Bir anne çocuğunu rahat uyutsun diye,
bir esnaf dükkânını gönül rahatlığıyla kapatsın diye,
bir şehir sabaha huzurla uyansın diye…
Polis, tam da o saatlerde görünmeyen yükünü omuzlar.
Bir polis memurunun mesaisi yalnızca saatle ölçülmez.
Zihni, vicdanı, refleksi mesaiye dâhildir.
Olay yerinde soğukkanlı olmak zorundadır;
ama kimse ona “etkilendin mi?” diye sormaz.
Herkes sonuçla ilgilenir.
Kimse süreci merak etmez.
Bir müdahalenin arkasında kaç saatlik takip,
kaç uykusuz gece,
kaç bastırılmış duygu vardır, bilinmez.
Polis fedakârlığı çoğu zaman susarak yapar.
Ailesine anlatamadıklarıyla,
çocuğunun gözlerine bakıp sustuklarıyla,
eve taşıyamadığı yüklerle…
Bir toplumun güvenliği, yalnızca kanunlarla değil,
o kanunları vicdanla uygulayan insanlarla sağlanır.
Polis işte tam da burada durur:
Devletin vakarını taşırken,
insan kalmaya çalışan bir görevlinin çizgisinde.
Bazen bir teşekkür bile fazla görülür.
Bazen bir hata, yılların emeğini silmeye yeter sanılır.
Oysa adalet, tek bir kareye sığmaz;
emek, tek bir görüntüyle ölçülmez.
Bu ülkenin polisi, görünmeyen emeğin adıdır.
Fedakârlığın üniformaya bürünmüş hâlidir.
Ve bilinmelidir ki:
Bu fedakârlık alışkanlık değil, sorumluluktur.
Sessizlik zayıflık değil, vakardır.
Polis, görevini yapar.
Alkış beklemez.
Ama unutulmayı da hak etmez.
YORUMLAR