EMANET TÜFEKLE GELEN ŞAMPİONLUĞU UNUTAMAM -2-
Ayhan AKTAŞ

Ayhan AKTAŞ

Ayhan AKTAŞ / Engelli Aktivist, Sporcu, Radyo Programcısı, Spiker

EMANET TÜFEKLE GELEN ŞAMPİONLUĞU UNUTAMAM -2-

22 Kasım 2022 - 12:27

ÇAĞLA BAŞ, PARALİMPİK ATCILIKTA MİLLİ SPRCUMUZ. DOĞUŞTAN SPİNA BİFİDA RAHATSIZLIĞINA BAĞLI OMURİLİĞİNDEKİ AÇIKLIK SEBEBİYLE YÜRÜYEMİYOR. SPORA ANNESİNİ ISRARIYLA TEKERLEKLİ SANDALYE BASKETBOLLA BAŞLIYOR. ONA SERT GELEN BU SPOR NEDENİYLE ZAMANLA DAHA SAKİN BİR BRANŞ OLAN ATICILIĞA KAYIYOR ‘EMANET TÜFEKLE’ GELEN PARALİMPİK OYUNLAR VİZESİNİN HİKAYESİ İSE DİKKAT ÇEKİCİ. ANNESİ ONUN HAYATINDA BAMBAŞKA YERDE DURUYOR. ANNESİNİN ISRARI OLMASA BUGÜN EVDE ÇOCUĞUNU BAKAN BİR KADIN OLARAK KARŞIMIZDA DURUYOR OLACAKTI. ‘ SON BİR KEZ’ DENEDİ VE ŞAMPİYON OLDU. SONRASI VE DAHA ÖNCESİ, RÖPORTAJDA.

 
“1-0 YENİK BAŞLIYORUZ HAYATA. BAŞARILI OLANLAR BUNU TAMAMLAYANLAR”

Bazen tepki alıyorum bu düşüncemden dolayı ama bence engelli olmak bu hayata 1-0 mağlup başlamak. Ancak bunu tamamlamak sizin elinizde. Bir takım eksikliklerle başlıyoruz. Öncelikle özgüven eksikliği. Her engellinin en büyük problemidir. Ben ailemden dolayı çok çabuk atlatabildim. İnsanlar bana ne diyor, dışarda bana nasıl bakıyorlar, bunlar inanın hiç umrumda değil. Çünkü bu hayatı ben yaşıyorum, bu nefesi ben alıyorum ve bir şeyler için ben mücadele veriyorum.
 

“EMEKLERİM BOŞA GİTTİ SANDIM!”

Spor yaşantımda bütün maçlarımın bir anlamı var. Ama hepsinin önünde bir tanesi benim için çok ayrıdır. Paralimpik oyunları için direkt kota veren Birleşik Arap Emirlikleri’nde düzenlenen dünya kupasına katıldık. Seyehat esnasından tüfeğim bozulmuş ve ben bunu resmi antrenmanımda fark ettim. Benim için çok kötü bir travmaydı orası. Emeklerimin boşa gittiğini düşünüp kahrolmuştum. Çünkü aylardır orası için çalışıyorsun ve kendime o kadar çok inanıyordum ki o kotayı alabileceğime… Takım arkadaşım Savaş Üstün’ün yaptığı iyiliği hiç bir zaman unutmayacağım.


“SİLAH EMANET EDİLMEZ !”

Kimse ona teklif etmeden kendi tüfeğini bana verebileceğini söyledi. Bu şöyle bir şeydir. Silah emanet edilmez. Ama o bana silahını emanet etti. Savaş’ta oraya kota almaya gelmişti. O da aylardır çalışıyor. Demek olur ki dostluk arkadaşlık takım ruhu böyle bir şey. O sorumluluk alması gerektiğine karar verdi ve bana tüfeğini verdi. Ben onun tüfeğiyle şampiyon oldum Paralimpik Oyunları direkt kota aldım ancak Savaş Üstün o şampiyonada bunu başaramadı. Sevindirici olay sonraki turnuvada Savaş istediği kotayı kazanabildi.

 

“BAŞARILI OLMAK İÇİN GÜNE MUTLU UYANACAKSIN”

Kendimi şu şekilde motive ediyorum; bir maça çıkacağım gün mutlu uyanmaya çalışıyorum. Çünkü mutluluk sadece atış anlamında değil, spor yaşantımda da değil genel anlamda beni üst seviyelere taşıyan bir şey. Yani olumlu bakmaya çalışıyorum herşeye ve bu şekilde davranınca her şeyin bu doğrultuda ilerlediğini hissediyorum ve beni başarıya ulaştırıyor.
 

“AİLE ÖNEMLİ!”

Ben bu şampiyonluklara ulaşırken tabiki elimden gelen çabayı sarf ettim. Hırslıyımdım, yapmak istedim, inandım. Ama bu sadece benimle de olmuyor. Aile de çok önemli. Özellikle bir engelli için anne, baba çok önemli. Onların hayatınızdaki yeri sizin yaşamızda ulaşmak istediğiniz hedeflerinize ulaşmanızda ya kuvvetli kılıyor ya da zayıf. Ben şanslı olanlardanım. Ben şampiyon olduğumda da babamın şampiyon kızıydım, o gün maçın kötü geçtiğinde de yine annemin, babamın şampiyon kızıydım. O yüzden herkes için evet ama bir engelli için aile çok daha önemli.

Saygılarımla,
Ayhan AKTAŞ

Bu yazı 1069 defa okunmuştur .

YORUMLAR

  • 0 Yorum